زيرا كه ايشان معصوم ومطهّرند « 1 » . ودر كتاب سليم بن قيس مذكور است كه حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام فرمود كه : حق تعالى براي اين امر فرموده است به أطاعت أولو الامر زيرا كه ايشان معصوم ومطهّرند از گناهان وامر به معصيت نمىكنند « 2 » . وبه سند معتبر منقول است كه حضرت امام محمد باقر عليه السّلام در تفسير قول خداوند عالميان لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ فرمود : يعنى امام ، ظالم وستمكار نمىتواند بود « 3 » . ودر حديث معتبر ديگر حضرت صادق عليه السّلام فرمود در تفسير اين آيهء كريمه كه : يعنى سفيه ، پيشواى متقى وپرهيزكار نمىتواند بود « 4 » . وامّا سهو ونسيان أنبيا وأوصيا ، پس عدم تجويز آن در امرى كه متعلق به تبليغ رسالت باشد اجماع جميع مسلمانان است ، ودر غير آن از عبادات وساير أمور دنيوية أكثر علماى عامّه تجويز كرده‌اند ، وأكثر علماى شيعه منع كرده‌اند . وظاهر كلام أكثر علما آن است كه عدم تجويز اين نوع سهو بر ايشان نيز اجماعى علماى اماميّه است ، وخلاف ابن بابويه وشيخ قدّس سرّه قدح در اين اجماع نمىكند ، چون معروف النّسبند . واز كلام بعضي ظاهر مىشود كه اين مسأله اجماعى نباشد ، وأحاديث بسيار كه دلالت بر وقوع سهو از ايشان مىكند ووارد شده است ، حمل بر تقيّه كرده‌اند . واز بعضي اخبار مستفاد مىشود كه بر ايشان سهو وخطا وزلل روا نيست ، وادلهء عقلية ونقليه بر اين اقامه نموده‌اند ، وعمدهء دلايل آن است كه موجب تنفّر طبايع از ايشان مىگردد ، واين منافى غرض بعثت است ؛ چنانچه اگر فرض كنيم كه پيغمبرى سهوا نماز را ترك كند ، وماه رمضان باشد وروزه را فراموش كند ونگيرد ، ونبيذ را فراموش كند كه اين نبيذ است وبخورد ومست شود ، بلكه العياذ باللّه يكى از محارم خود را از روى فراموشى جماع كند ، بسى ظاهر است كه با مشاهدهء اين أحوال

--> ( 1 ) . خصال 608 . ( 2 ) . علل الشرايع 123 ، از سليم بن قيس روايت شده است . ( 3 ) . تفسير عياشى 1 / 58 . ( 4 ) . كافى 1 / 175 .